Çocuğuma Neden Bu Kadar Kızıyorum?

Çocuğuma Kızıyorum — Ama Neden Bu Kadar?

Bazen öfkenin kaynağı çocuğunuz değildir. Ve bunu fark etmek her şeyi değiştirir.

Çocuğunuz sütü devirdi. Ya da yine aynı şeyi yaptı. Ya da sadece "hayır" dedi. Ve siz beklenmedik bir şiddetle tepki verdiniz — sonrasında suçluluk duygusu, sonrasında "ben ne tür bir ebeveyn­im?" sorusu.

Eğer bu döngüyü tanıyorsanız, yalnız değilsiniz. Ve bu öfkenin kaynağı çoğunlukla o küçük çocuk değildir.

Tetikleyici ile Kaynak Aynı Şey Değildir

Psikolojide buna "tetikleyici-kaynak ayrımı" diyoruz. Çocuğun davranışı tetikleyicidir — ama o an hissettığiniz yoğun öfkenin kaynağı genellikle çok daha derinlerdedir. Birikmiş yorgunluk, karşılanmamış ihtiyaçlar, kendi çocukluğunuzdan gelen yaralar, kontrol edememe hissi ya da "yeterince iyi değilim" korkusu bu kaynakların başında gelir.

Kendi Çocukluğunuzdan Gelen Sesler

Ebeveyn olduğumuzda, kendi anne-babamızdan öğrendiklerimiz otomatik pilota geçer. "Ağlama artık!", "Böyle yapılmaz!", "Sana kaç kere söyledim?" — bunlar bazen bizim sesimizle değil, yıllar önce bize söylenmiş cümlelerle gelir. Bu farkındalık, ebeveynlikte dönüştürücü bir güce sahiptir.

Öfke Geldiğinde Ne Yapılabilir?

Öfkeyi bastırmak çözüm değildir; ama onu olduğu gibi çocuğa yansıtmak da değildir. Aradaki alan — duyguyu fark etmek ile tepki vermek arasındaki o birkaç saniyelik boşluk — ebeveynlikte en güçlü dönüşüm alanıdır.

Bu boşluğu büyütmek mümkündür. Kendi duygusal tetikleyicilerinizi tanımak, çocuğunuzla bağlantıyı koparmadan sınır koymayı öğrenmek ve suçluluk yerine sorumlulukla ilerlemeyi pratiğe dökmek; aile danışmanlığı sürecinde birlikte çalışabileceğimiz temel alanlardır.

İyi bir ebeveyn mükemmel olan değil, farkında olan ebeveyndir.

Ebeveynlik sürecinizde destek almak istiyorsanız, Bursa'da Psikolojik Danışman Sevde Tayrapaz ile iletişime geçebilirsiniz.